Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
  • GooglePlus
  • Linkedin
(210) 9705256

Κεντρική Ορώδης Χοριοαμφιβληστροειδοπάθεια

Τι είναι η κεντρική ορώδης χοριοαμφιβληστροειδοπάθεια;

Η κεντρική ορώδης χοριοαμφιβληστροειδοπάθεια αποτελεί ωχροπάθεια που εκδηλώνεται (στην ενεργό της φάση) με ορώδη υπέγερση του ιδίως αμφιβληστροειδούς (νευροεπιθηλίου) στην περιοχή της ωχράς. Η υπέγερση οφείλεται στη διάσπαση του έξω αιματοαμφιβληστροειδικού φραγμού λόγω της ανάπτυξης μιας ή περισσότερων εστιακών διαρροών ή/και μεγαλύτερων εστιών απορρύθμισης του μελάγχρου επιθηλίου. Παθοφυσιολογικά, με τη βοήθεια της αγγειογραφίας με πράσινη ινδοκυανίνη, έχει αποδειχθεί ότι η πρωτοπαθής βλάβη της νόσου εντοπίζεται στα χοριοτριχοειδή, τα οποία εμφανίζουν παθολογικά μεγάλη διαπερότητα, ενώ η βλάβη στο μελάγχρουν επιθήλιο είναι δευτεροπαθής (αποτέλεσμα της υπερδιαπερατότητας των χοριοτριχοειδών).

Διακρίνονται 2 μορφές:

1) η οξεία μορφή, συνήθως αυτοπεριοριζόμενη
2) η χρόνια μορφή, είτε με πολλαπλές υποτροπές, είτε με ένα επεισόδιο που επιμένει για περισσότερο απο 4-6 μήνες χωρίς απορρόφηση του υγρού. Συνοδές διαταραχές του μελαγχρόου επιθηλίου που βρίσκεται κάτω απο τον αμφιβληστροειδή.

Πότε εμφανίζεται και ποιοι είναι οι προδιαθεσικοί παράγοντες για την εμφάνιση της;

Η νόσος προσβάλλει κατά κανόνα άτομα ηλικίας 20 - 45 ετών και είναι άγνωστης αιτιολογίας. Οι ασθενείς παρουσιάζουν συνήθως προσωπικότητα τύπου Α (ευαίσθητοι, αγχώδεις, με έντονο stress). Αρκετοί από αυτούς αναφέρουν ότι είχαν κάνει χρήση κορτικοστεροειδών για άλλη αιτία λίγο χρονικό διάστημα πριν την εμφάνιση της πάθησης (γενικά τα κορτικοστεροειδή θεωρούνται ότι αποτελούν διεγέρτη για την εμφάνιση ή την υποτροπή της, ακόμη και σε περιπτώσεις ενδοὒαλοειδικής έγχυσης). Άλλες αιτίες που έχουν αναφερθεί είναι: Σύνδρομο Cushing, Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, εγκυμοσύνη, σύνδρομο άπνοιας ύπνου.

Ποια είναι τα συμπτώματα της και πως γίνεται η διάγνωση της Κεντρικής Ορώδους Χοριοαμφιβληστροειδίτιδας;

Κατά τη φάση της προσβολής οι ασθενείς παραπονούνται για μείωση της οπτικής τους οξύτητας, σχετικό κεντρικό σκότωμα, μεταμορφοψίες, και μακροψίες ή μικροψίες. Οφθαλμοσκοπικά διαπιστώνεται ορώδης υπέγερση του νευροεπιθηλίου στην περιοχή της ωχράς, η οποία επιβεβαιώνεται με την οπτική τομογραφία συνοχής (OCT).

kentrikiorodisxorioamfivlistroei 01

Η διάγνωση τίθεται οριστικά με τη φλουοροαγγειογραφία, στην οποία διαπιστώνεται μία ή περισσότερες εστιακές διαρροές της φλουορεσεΐνης στην κεντρική περιοχή με τη μορφή «μελάνης σε στυπόχαρτο» (διεθνώς “ink-blot”) ή «αναδυομένου καπνού» (διεθνώς “smoke stack”).

kentrikiorodisxorioamfivlistroei 02

Σε αρκετούς ασθενείς διαπιστώνονται επίσης ορώδεις αποκολλήσεις του μελάγχρου επιθηλίου στην περιοχή της ωχράς. Οι αποκολλήσεις αυτές παραμένουν συνήθως ακόμη και στις ανενεργείς φάσεις της νόσου, όταν δηλαδή έχει υποχωρήσει η ορώδης υπέγερση του νευροεπιθηλίου. Σε ασθενείς με άτυπη κλινική εικόνα και δυσχέρειες στη διάγνωση, βοήθεια προσφέρει η αγγειογραφία με πράσινη ινδοκυανίνη με την οποίαν καταγράφονται, σε ποσοστό άνω του 80%, πολλαπλές μεγάλες εστίες υπερφθορισμού στην περιοχή του οπισθίου πόλου και της ωχράς λόγω υπερδιηθήσεως της χρωστικής από τα χοριοτριχοειδή. Αντίστοιχα με τις αποκολλήσεις του μελάγχρου επιθηλίου ασθενών με κεντρική ορώδη χοριοαμφιβληστροειδοπάθεια διαπιστώνεται υπερφθορισμός κατά τις πρώιμες και μέσες φάσεις της εξέτασης και υποφθορισμός με δακτύλιο υπερφθορισμού στα όριά του στις όψιμες φάσεις (διεθνώς “wash-out” φαινόμενο)

Φυσική πορεία και πρόγνωση της πάθησης:

Η πρόγνωση της πάθησης είναι κατά κανόνα καλή. Τα εστιακά σημεία διαρροής υποχωρούν αυτόματα μετά από άλλοτε άλλο χρονικό διάστημα (συνήθως από 15 ημέρες μέχρι 3 μήνες). Όταν κλείσουν τα σημαία διαρροής, το υγρό της ορώδους υπέγερσης, αφού δεν επανατροφοδοτείται, απορροφάται βαθμιαία. Μετά την απορρόφηση του υγρού, η οπτική οξύτητα του ασθενούς αποκαθίσταται και τα υπόλοιπα ενοχλήματά του υποχωρούν. Σε σπάνιες περιπτώσεις, η προσβολή παρατείνεται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, οπότε υπάρχει κίνδυνος να αναπτυχθούν μόνιμες ατροφικές εκφυλιστικές αλλοιώσεις στο μελάγχρουν επιθήλιο του κεντρικού βοθρίου με αποτέλεσμα τη μείωση της οπτικής οξύτητας, ακόμη και αν η πάθηση υποχωρήσει αυτόματα στη συνέχεια. Το ίδιο μπορεί να συμβεί επίσης και μετά από επανειλημμένες υποτροπές της νόσου, ακόμη κι αν οι νέες υποτροπές είναι μικρής σχετικά χρονικής διάρκειας (η αντοχή του μελάγχρου επιθηλίου στην ορώδη υπέγερση έχει ήδη μειωθεί από τις προηγούμενες προσβολές). Η πιθανότητα υποτροπής, μετά από μήνες ή ακόμη και έτη, δεν είναι μικρή. Για το λόγο αυτόν, οι ασθενείς με κεντρική ορώδη χοριοαμφιβληστροειδοπάθεια πρέπει να τίθενται σε περιοδική οφθαλμολογική παρακολούθηση (κυρίως με οπτική τομογραφία συνοχής).

Ποια είναι η θεραπευτική αντιμετώπιση της Κεντρικής Ορώδους Χοριοαμφιβληστροειδίτιδας;

Βασικό κανόνα που πρέπει να ακολουθεί ο οφθαλμίατρος στην αντιμετώπιση της κεντρικής ορώδους χοριοαμφιβληστροειδοπάθειας είναι η «υπομονή». Οι βιαστικές αποφάσεις για θεραπευτική αντιμετώπιση είναι λανθασμένες γιατί η μεγάλη πλειοψηφία των ασθενών πηγαίνουν καλά χωρίς καμιά θεραπευτική αγωγή. Θεραπευτική παρέμβαση πρέπει να αποφασίζεται μόνον όταν η προσβολή παρατείνεται επί μακρόν (κατά την 1η προσβολή πέραν των 5-6 μηνών) ή όταν, επί πολλαπλών υποτροπών, αρχίζουν να αναπτύσσονται σημεία απορρύθμισης του μελάγχρου επιθηλίου στην περιοχή του κεντρικού βοθρίου. Η θεραπευτική αντιμετώπιση μπορεί να γίνει, είτε με θερμικό laser που εφαρμόζεται κατευθείαν πάνω στα εστιακά σημεία διαρροής, είτε με φωτοδυναμική αγωγή που γίνεται με τη βοήθεια μιας ειδικής φωτοχρωστικής, της verteporfin (εμπορική ονομασία Visudyne). Το φάρμακο αυτό χορηγείται ενδοφλεβίως με αντλία εγχύσεως σε χρονικό διάστημα 10 πρώτων λεπτών. Μετά από 5 ακόμη πρώτα λεπτά, οπότε έχει φθάσει σε επαρκή ποσότητα στα χοριοτριχοειδή, γίνεται ενεργοποίησή του με ειδικό laser που είναι πολύ χαμηλής έντασης και δεν δημιουργεί θερμικό έγκαυμα. Ο στόχος του laser εφαρμόζεται πάνω στα εστιακά σημεία διαρροής επί 83 δευτερόλεπτα. H φωτοδυναμική αγωγή έχει πολύ καλή αποτελεσματικότητα και ελάχιστες επιπλοκές. Δεδομένου ότι δεν προκαλεί θερμικό έγκαυμα, όπως το θερμικό laser, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για διαρροές που εντοπίζονται κοντά (ακόμη και μέσα) στην ανάγγεια ζώνη του κεντρικού βοθρίου, όπου η χρήση του θερμικού laser είναι αδύνατη. Για τους λόγους αυτούς θεωρείται σήμερα θεραπεία επιλογής για την αντιμετώπιση της κεντρικής ορώδους χοριοαμφιβληστροειδοπάθειας.